Met steriliteit wordt amper rekening gehouden, alles wordt gedaan met gewone handschoenen. Nochtans, er zijn wel steriele handschoenen beschikbaar, maar het nut hiervan zien ze niet volledig in precies: de kuisvrouw poetst er de vloer mee. In een poging om toch een beetje een bijdrage te leveren, hebben we dankzij het UZ Brussel het een het ander aan de dienst kunnen schenken: mesjes, scharen, handschoenen, alcoholgel,..
In België wordt medicatie uit het flesje opgetrokken met een bepaalde naald, maar ingespoten met een andere naald. Hier is er 1 naald waarmee alles gedaan wordt. Na injectie wordt ze los in de matras gestoken, een rare praktijk maar wel verstandiger dan ze ergens te laten rondslingeren, en dus misschien wel de beste oplossing om in de chaos niet op naalden te stoten. Alhoewel, hier en daar kom je wel eens een scalpel tegen, net als een mierennest middenin de dienst.
Ook op ethisch vlak kunnen er een aantal bedenkingen gemaakt worden. Het begrip 'informed consent' kennen ze hier wel - het feit dat de patiënt geïnformeerd moet zijn over de ingrepen die zullen uitgevoerd worden én schriftelijk zijn akkoord hiervoor geven - maar in de praktijk geldt het eigenlijk niet. Het officiële papier voor zo'n informed consent wordt door ons ingevuld met volgende instructies: "I, Patient 'X', give the permission that the 'doctor on duty' may perform any operations on 'my body'". Gezien de meesten niet kunnen schrijven, kleuren we nadien hun duim met onze bic om een vingerafdruk te zetten op het blad. Ze zijn totaal niet op de hoogte van wat we doen! Tot daar dus de 'informed', laat staan de 'consent'.
Qua medische gevallen is er elke dag wel iets waarvan we even verschieten. Zo kwamen er woensdag 5 patiënten binnen met een peritonitis na een onhygiënische keizersnede. Zo'n peritonitis of buikvliesontsteking is op zich levensgevaarlijk, maar bij 3 van deze patiënten lag de buik volledig open langs een totaal etterende wonde die gemaakt was voor de keizersnede. Op goede hoop dat de operaties gunstig afgelopen zijn..
Verder was er bijvoorbeeld nog een vrouw die moest bevallen op een 25tal weken wegens complicaties. Hoofdje en schouders staken er al uit en theoretisch gezien zou de rest dus vlot moeten volgen. Maar ondanks getrek en gesleur bleef de baby steken. Vroedvrouw, verpleger, andere verpleger, nog andere verpleger, weer eerste verpleger, enzovoort hebben allen bruusk en nog veel bruusker geprobeerd. De vrouw schreeuwde het uit, het personeel keek en maakte mopjes. Ze vroegen zelfs aan ons 'of we ook eens wouden proberen'. Aan het gezicht en de handjes van die foetus was duidelijk te zien dat die een of ander syndroom had, en we vermoedden al snel dat de buik zodanig dik zou zijn dat die niet kon passeren. De oplossing was dan met een scheermesje in de vagina gaan om de buik van de baby open te snijden - of kappen - en effectief: hele liters vocht stroomden eruit en de baby, wiens romp een soort vleesklomp was, volgde uiteindelijk. Op de koop toe lieten ze de baby dan nog voor de moeder liggen, waardoor zij volledig zicht had op haar misvormd en door het scheermesje aangetast kind. De mentaliteit, de mopjes, het gezang tussendoor terwijl de moeder enorm aan het afzien was en ook haar baby net was verloren, konden we echt niet begrijpen.
Nu is het niet zo dat hier allemaal wanpraktijken gebeuren uiteraard, het is een manier van omgaan met schrijnende gebeurtenissen waaraan in deze omstandigheden gewoon niks te doen valt. In België zou zoiets al lang via echografie geweten zijn en de bevalling mooi voorbereid. Chapeau dus hoe ze hier onverwachts toch levensreddende beslissingen kunnen nemen, ook al lijkt het soms zo mensonwaardig. Dit laatste geldt ook voor de wachtzalen, of eerder 'wachtgangen' in dit geval, waar de mensen gewoon op de grond in de gang zitten. In België ondenkbaar, hier een luxe dat ze in een ziekenhuis kúnnen wachten.
Vrijdag was een heel boeiende én hartverwarmende dag voor ons beiden. Maxim heeft 's morgens consultaties mee gedaan van 'algemene geneeskunde'. De dokter vroeg niet enkel mijn mening, maar volgde ze ook blindelings. Onderzoek, diagnose, medicatie; het totaalpakket. Ook mijn aanvullingen op zijn eigen diagnoses of behandelingen accepteerde hij probleemloos. Toen ik hem bijvoorbeeld mijn twijfel meedeelde over zijn antibiotica-gebruik bij een bepaalde patiënt, schrapte hij die gewoon van de lijst. Zeer boeiend en zeer leerrijk maar ook wat beangstigend door zo'n verantwoordelijkheid die je als student nooit hoeft te dragen in België.
Er komen patiënten op deze consultatie van alle soorten, van wondinfecties over abdominale klachten, glaucomen tot zelfs dementie en epilepsie. Of een borstabces dat net barstte toen de vrouw daar zat, waarna ze met een borst waar etter uitliep snel naar heelkunde werd gestuurd.
En dan het hartverwarmende aspect in de namiddag.. We hebben beiden ons eerste kindje op de wereld gezet! Dit houdt in de arbeid opvolgen, de bevalling doen, medicatie geven zodat de placenta vlot volgt plus deze onderzoeken, en tot slot alles proper maken, zowel moeder zelf als de bebloede plastieken matras. Bij Dounia bleek na de bevalling de moeder HIV-positief te zijn. Gelukkig zit dat ergens altijd in je achterhoofd en is ze voorzichtig geweest, maar toch even snelle check waar het bloed gekropen is!
De baby kreeg direct anti-AIDS medicatie en zou dus normaal gezien gezond moeten zijn..
Veel groetjes van ons beiden,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten