First day at the labour ward.

Vandaag was onze eerste dag in het ziekenhuis! Van de ene verbazing in de andere, ongelooflijk hoe het hier aan toegaat en wat we al gezien hebben. Toen we net aangekomen waren op de dienst, waren ze bezig met een pasgeboren kindje te reanimeren. Met succes! Het kindje werd nadien zonder de moeder te informeren meegenomen voor verder onderzoek, waardoor de moeder een beetje doelloos zat rond te dwalen op zoek naar de baby. We stellen ons de vraag of hier soms geen kinderen bij toeval worden gewisseld, want hun naam staat enkel op de handdoek waarin ze gerold zijn, en ze liggen dan samen onder de enige warmte-lamp die werkt.

De dienst bestaat uit een 7tal 'kamers' (als in: halve gordijnen die de bedden scheiden) en iedereen loopt te pas en te onpas binnen en buiten. De vrouwen dienen zelf hun onderlaken mee te nemen, en baden eigenlijk in hun eigen bloed en vocht. Met een en dezelfde keukenvod wordt de matras nadien schoongeveegd, klaar voor de volgende! Tussen de gordijnen staan vuilbakken, eentje voor linnen, eentje voor handschoenen, een kartonnen (!) box voor naalden en het rijtje wordt aangevuld met een vuilbak voor de placenta's..

We mogen hier eigenlijk een beetje doen wat we willen. De eerste patiënte die we volgden was 7 maand zwanger, baby was dood door een placentaloslating en de vrouw ging in shock. Wat colloïd en een transfusie om te stabiliseren, maar verbeteren deed het niet. Wachten was gelijk aan doodbloeden en de vrouw heeft een keizersnede gehad. Of ze het zou overleven valt af te wachten..

De verantwoordelijkheid die hier gedragen wordt door daarvoor niet opgeleide mensen is groot. De verpleger doet zowat alles, van de bedden kuisen tot beslissen of er al dan niet een sectio wordt gedaan. Ook hechtingen na doorscheuren worden door diezelfde man gedaan. Inclusief wegsnijden van littekenweefsel (door een vorige episiotomie) en de hele vagina reconstrueren naar behoren. Het resultaat is best mooi, maar de aandacht die besteed wordt aan steriliteit is nihil. Hoe die wondes er binnen een paar dagen zullen uitzien is maar de vraag, want infecties lijken me onvermijdelijk in zo'n omstandigheden.

En die vernoemde verantwoordelijkheid wordt dus ook aan ons overgedragen. Vrouwen komen binnen en wij beginnen aan het onderzoek. Onder andere luisteren naar de baby zijn hart met een 'foetoscoop', in tegenstelling tot de geautomatiseerde CTG's bij ons.

Vaginaal voelen hoeveel cm de baarmoederhals ontsloten is en hoe het hoofd ligt - uiteraard niet steriel - is de basis en daarin nemen ze ons dan ook op ons woord. De eerste patiënte die we zo onder ons hoede kregen was 18 en gaf ons een vreemd gevoel. Zo stil, gewoon ondergaan, maar toch een automatische weerstand bij intern onderzoek. Het is moeilijk te omschrijven, maar we zijn het er beiden over eens dat hier wel eens trauma's zouden kunnen achterliggen. Niet zo verwonderlijk, sommige patiënten schatten we niet meer dan 13 jaar. De manier waarop ze alles ondergaan toont ook hoeveel ze al gewoon zijn lijkt ons. Injecties met medicatie (die hebben ze wel, wow!) worden zonder verwittigen in die benen gestoken, en die vrouwen geven geen kik.

Als de vrouwen in arbeid zijn, en dus de komende uren zullen bevallen, worden ze onderverdeeld in functie van de baarmoederhalsontsluiting. Tot 4cm is nog te weinig om een bed te krijgen, en dan liggen ze allen samen in een ruimte. Er liggen matrassen op de grond, maar soms zitten ze daar met 10!

Verder valt het op hoe klein de meeste kindjes zijn, wellicht door de ondervoeding tijdens de zwangerschap..

Eigenlijk kunnen we blijven gaan, en al schrijvend schieten er meer en meer dingen te binnen. Conclusie is dat het een boeiende stage lijkt te worden, waar onze normen verschuiven en we gewoon zullen handelen met de mogelijkheden die er zijn..

Tot snel!