Het werk in het ziekenhuis was vergelijkbaar met de voorbije weken. We hebben naast de vele normale bevallingen nog een tweeling geboren zien worden waarvan de moeder een enorm gezwel had aan haar schaamlip. We dachten even dat dat de bevalling zou kunnen belemmeren, maar alles is goed verlopen. Niet verloskundig dus, maar wel gynaecologisch een interessante casus.
We hebben ook nog een paar keizersneden geassisteerd en de operatie van een hydrocephalie gezien, een zogenaamd 'waterhoofd'. Zeer interessant! Een beetje later op de week werden ineens alle operaties afgelast: de steriele handschoenen waren op, en de overblijvenden moesten gespaard worden voor noodgevallen.
In de 2e week van ons verblijf kregen we de opdracht een presentatie te geven voor de dienst. Dounia die woensdag, Maxim die vrijdag. Maar het Afrikaanse ritme heeft ervoor gezorgd dat op de 3 weken die nog volgden, enkele Dounia de opportuniteit heeft gekregen haar presentatie te geven. Zijnde een poging tot powerpoint, maar bij gebrek aan computers en projectors werd het eerder een leesvoordracht.
Het idee achter deze presentaties om kennis uit te wisselen was heel goed, maar er moet duidelijk eerst gewerkt worden aan de organisatie. Een Nederlandse gynaecologe stort zich daar momenteel op!
Deze week is er ook een Duitse chirurg toegekomen, die zich al jaar en dag bezighoudt met de gezondheidszorg in Malawi. Hij begeleidt ook uitwisselingsprojecten voor Duitse studenten, en heeft ons dan uit appreciatie voor onze interesse in Malawi mee uiteten genomen. We hebben zijn appreciatie op onze beurt dan ook uitermate geapprecieerd!
De voorlaatste avond hebben we samen met 2 Duitse meisjes voor twee vrouwen die we hier hebben leren kennen pannenkoeken gemaakt. Eerste keer dat ze dat zagen, en wat een succes! Het recept laten we bij deze in Malawi achter bij een zeer gelukkige Dola, net als kleren, schoenen, wasemmer, laarzen, etc.
De dag nadien hebben zij dan de fameuze 'nsima' gemaakt voor ons. Met lange tanden en niet met vork maar met de handen hebben we uit beleefdheid een hele portie opgegeten. Het passeerde beter dan de vorige keer, maar het bleef een hele opgave.
Ze hebben ons dan adhv een teddybeer ook geleerd hoe je met een sjaal een kind op je rug bindt, zoals de helft van de vrouwen hier rondloopt. Ons Dounii heeft binnen een jaar of 10 dus geen buggy meer nodig!
En diezelfde sjaal is trouwens multifunctioneel in de breedste zin van het woord. Naast kinderen inbinden, wordt het gebruikt voor zowat alles wat je je kan inbeelden: tafellaken, rok/jurk, onderdoek om op te bevallen, de baby erna inrollen, schokdemper om hun hele hebben en houden op het hoofd te dragen,..
Op het einde nog wat foto's als souvenirs met onze favoriete collega's getrokken, en bij deze dus de groetjes van ons allen!
Dounia & Maxim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten